شناسه خبر: 513299
یکشنبه 19 بهمن 1404 10:58
نظام سلامت ایران زیر فشار همزمان بحرانهای اقتصادی، زیستمحیطی و اجتماعی؛
چالشهای نوظهور سلامت در ایران؛ از کمبود دارو تا تهدیدهای خاموش سلامت عمومی
به گزارش پایگاه خبری شبکه سلامت 24، در ماههای اخیر، نظام سلامت ایران با مجموعهای از چالشهای پیچیده و چندلایه روبهرو شده است؛ چالشهایی که در صورت بیتوجهی میتوانند پیامدهای بلندمدت و پرهزینهای برای سلامت عمومی و پایداری سیستم درمان کشور به همراه داشته باشند.
بحران دارو و افزایش هزینههای درمان
یکی از مهمترین دغدغههای فعلی، کمبود برخی اقلام دارویی حیاتی و افزایش چشمگیر قیمت دارو و خدمات درمانی است. این وضعیت، بهویژه برای بیماران مبتلا به بیماریهای مزمن، سالمندان و اقشار کمدرآمد، دسترسی مستمر به درمان را با اختلال مواجه کرده و فشار مضاعفی بر بیمههای درمانی وارد آورده است.
آلودگی هوا؛ تهدید جدی سلامت شهری
همزمان، تداوم آلودگی هوا در کلانشهرها، بهخصوص تهران، به عاملی جدی در افزایش بیماریهای قلبی، تنفسی و مرگومیر زودرس تبدیل شده است. گزارشها حاکی از افزایش مراجعات اورژانسی در روزهای آلوده است؛ موضوعی که بار اضافی بر مراکز درمانی و بیمارستانها تحمیل میکند.
رشد بیماریهای غیرواگیر
افزایش شیوع بیماریهای غیرواگیر مانند دیابت، چاقی، فشار خون و بیماریهای قلبی–عروقی، یکی دیگر از چالشهای اساسی سلامت در ایران به شمار میرود. تغییر الگوی تغذیه، کاهش تحرک بدنی و استرسهای مزمن اجتماعی و اقتصادی از عوامل اصلی تشدید این روند محسوب میشوند.
بحران سلامت روان
کارشناسان حوزه سلامت روان نیز نسبت به افزایش افسردگی، اضطراب و سایر اختلالات روانی هشدار میدهند. فشارهای اقتصادی، ناامنی شغلی و کاهش امید اجتماعی، از مهمترین عوامل تأثیرگذار بر وضعیت سلامت روان جامعه عنوان میشود؛ موضوعی که هنوز بهطور کامل در سیاستگذاریهای کلان سلامت منعکس نشده است.
اقدامات و چشمانداز پیشرو
در کنار این چالشها، اجرای برخی پروژههای توسعهای در حوزه بهداشت و درمان و تأکید سیاستگذاران بر گسترش پوشش بیمه سلامت، نشانههایی از تلاش برای مدیریت بحران است. با این حال، صاحبنظران معتقدند عبور از وضعیت فعلی نیازمند اصلاحات ساختاری، تأمین پایدار منابع مالی، استفاده هوشمندانه از فناوریهای نوین مانند سلامت دیجیتال و تمرکز جدی بر پیشگیری است.
به نظر میرسد سلامت در ایران بیش از هر زمان دیگری نیازمند نگاه جامع، بینبخشی و مبتنی بر شواهد است؛ نگاهی که سلامت را نه فقط یک موضوع درمانی، بلکه یک اولویت راهبردی ملی تلقی کند.